سائو،مورچه کشاورز، پس از جمع آوری برگ ها، بی آنکه احساس خستگی کند، ساعتی را به کود دادن آنها با فضولات کرمینه مخصوص گذراند. وقتی ازکارفراغت یافت، همانگونه که عرق از پیشانی پاک می کرد، نگاهی به ماحصل زحماتش انداخت. برقی ازشادی درچشمانش درخشید،تصور اینکه بزودی خوشمزه ترین قارچهای خوراکی برروی برگ ها می روید ومی تواند همچون سالهای گذشته عنوان کشاورز برتر شهرراکسب نماید، غرق درلذتش ساخت. امادیری نپاییدکه باسروصدای بالای سرش، توجه اش به آن سمت جلب شد و باصدای بلندی گفت: -«فکرمی کردم زودتر از اینها برگردی» با برداشته شدن دریچه ای چوبی درسقف، چهره ای ج

بدون هیچ برنامه یا مقصدی می دویدم. هنوز مسافت زیادی نرفته بودم که با شدت زمین خوردم ، سوزش شدیدی رو زانوی چپم حس کردم. نیازی به وارسی نداشت. حتم داشتم .چیز تیز و ز ُمُختی آن را خراشیده است، وقعی نگذاشتم؛ چون فرصت نبود. باید هر چه زودتر از تیر رس تعقیب کننده هایم ناپدید می شدم. نفس زنان، پشت دیوارِ مخروبه ای پناه گرفتم. نفسم به شماره افتاده بود. با شتاب در کیف را گشودم تا به محتویات آن چه ربوده بودم نگاهی بیاندازم. چهره کنجکاو و هیجان زده ام با دیدن چیزی که توقع دیدنش را نداشتم، گشوده شد. از شادی مشتی به هوا کوبیده و گفتم« آره خودشه، ارزش ریسک و داش

وزش باد تندی که از دم غروب شروع شده بود، پهنای آسمان را با ابری تیره و کبود پوشاند و همه چیز را در ظلمت و سردی فرو برد. در مسیرجاده قدیمی و باریکی که از میان صخره های بلند می گذشت؛ جز سیاهی آثاری مخروب از زاغه هایی نیم ریخته و متروک، نشانی از حیات دیده نمی شد. هیچ چیز، ترس و هراس را از قلب پر هول و ولا و مضطرب موتور سواري كه از آن جا عبور می کرد، نمی زدود. کم کم بوی تعفنی سخت و نفرت انگیز بر شدت آن دلهره و اضطراب دامن زد و تصویری از قبرستان زباله های بیمارستانی برایش مجسم ساخت. دست برد و یقه کاپشنش را تا زیر بینی بالا کشید تا آن بوی مشمئز کننده آزارش